Friday, March 19, 2010

Down The Memory Lane

KISAH 1: Merisik khabar

Menjejak mimpi betul tadi... Saya ke majlis perkahwinan rakan sekolah rendah saya, Yati... Almost 12 years tak jumpa. Bimbang jugak takut dah tak cam rupa dia.... Kang sentap di hari bahagia kang! Nasib baik saya pergi sana dengan nenek n umi...

Masa sampai kat tangga, ada dua perempuan menyambut kedatangan kami. Cepat-cepat saya kerah minda saya recall cane wajah Yati... Sambil tanya umi 'Yang mana satu eh, umi... Kak Eg lupa la muka dia.'

Saya buat-buat confident je bersalam, hulur hadiah sambil cakap 'Congratulation' padahal tak sure pun tu ke Yati. Kawan yang 'baik' kan? Hehe.... Tadi kitorang gi awal. Masa orang tengah sembahyang Jumaat sebab takut susah nak parking. The bride pun tak mekap lagi sebab rombongan lelaki dijadualkan akan datang pukul 3 ptg. Tapi standard la Melayu kan...... Janji pukul 3, pukul 3 la baru bertolak.... Sebab the bride tak mekap lagi, saya pun susah sikit la nak cam. Masa cakap congratz tu tadi, bimbang jugak kot-kot silap orang, saya yang hijau muka di tempat kejadian... Hehehe....

Then, saya pun bercakap-cakap la dengan Yati... Bertanya khabar tentang kawan-kawan sekolah rendah. Saya dulu sekolah kampung. Tak ramai kawan-kawan sekelas yang sekolah tinggi. Saya pulak masuk sekolah asrama masa menengah. Tu yang lost contact tu. Setakat yang saya sempat korek dari Yati tadi, Ameliza, Silawati n Zalina je yang masuk universiti.. Kalau dah camtu, tak yah berangan la nak cari dorang dalam Facebook... Apapun tadi sempat dapat nombor telefon Yati and Mariah. In case la saya nak kahwin nanti, kan....... Verangan, verangan.....

Dannnnn... rupanya, Mariah dan Rozita dah lama kahwin. Dah ada anak dah pun... Saya je yang masih lagi single and available....

Tau tak... selepas 12 tahun, apa yang membezakan saya dan Yati????? BERAT BADAN!!!! Hahaha... Saya rasa Yati maintain je dengan saiz asal, tapi saya mengembang 2,3 kali ganda... Kembang takpe asal HOT. [my sayang, sila muntah hijau!] Segan tol!!! Tapi sedikit vangga di situ sebab sebaik saja saya sampai tadi, Yati terus tegur, 'Lain la dia skg'. Dia adalah merujuk kepada saya... See, see, kawan saya kenal saya, and saya pulak tengah menggelupur recall muka dia. Sangat 'baik', kan?

Silawati tu pulak, saya ada jumpa masa ambil exam mtest kpli hari tu, tapi masa nak tegur, saya tak tau nak great dia as apa sebab saya lupa nama dia. Vongok betul la Izyan Alias ni....

Tetiba rindu dengan kawan-kawan sekolah rendah... Dan jeles pula bila Ellen sedang arrange reunion kelas 6 Mawar SKPN dia tu...

KISAH 2: Amek berkat pah ceroh!!!

Tadi menyertai rombongan peminangan kawan sepermainan, Abang Ngah. Sebenarnya tak nak pergi pun. Cukup la umi dan abah je, kan...

Tapi bila dah... 'Ala, jom la Izi pergi... Bila lagi.... Jom la... Amek berkat'...

Hadui!!! Amek berkat pah ceroh doh aku ni... Kawin dop, dop pun jugok...

Bila Abang Ngah dah cakap camtu, saya pun mengalah.... Lepas balik dari rumah Yati, ngam-ngan abah pun dah sampai rumah, terus gerak ke rumah Wahida aka Wa aka Cik Tunang.



KISAH 3: Sayu pilu sudu garfu

Bila dah banyak sangat attended majlis kahwin dan majlis tunang kawan-kawan, saya rasa sedikit sayu. Sedih pulak bila ingat mereka dah jauh meninggalkan saya. Fasa hidup yang berbeza... Pasti sukar untuk melangkah seiring kembali seperti waktu-waktu dulu.

Dan sedikit sedih bila memikirkan... 'Aku bila?' Bagi lelaki memang la it doesn't matter. Sebab bagi lelaki, 'Life begins at 40'... Tapi bagi perempuan, itu isu sensitif...

Dan juga sedikit terguris tapi tak terluah bila orang yang kita sayang macam tak bersungguh je nak berusaha ke arah itu.

Abang, please la.... Be serious... Kita bukan makin muda...




pi.es: gambar akan di upload nnt sebab selkom berukben sangat vengom di Besut ini...

No comments: